Nöbetçi EczanelerDemircialan köyü, Yozgat’ın Çekerek ilçesine bağlı bir yerleşim birimi olarak, Güneydoğu Anadolu Bölgesi’nden gelen mevsimlik işçilere ev sahipliği yapmaktadır. Mardin’den uzun kilometreler kat ederek bölgeye varan aileler, yaz aylarının en sıcak günlerinde meşe kömürü üretmek için büyük bir çaba sarf etmektedirler.
Doğa ve zamanla yarışan bu işçiler, günün ilk ışıklarıyla birlikte dağlık araziden topladıkları meşe odunlarını titizlikle kesip ‘torluk’ adı verilen piramit şeklindeki ocaklara dizmektedirler. Odunların üstünü çalı çırpı ve toprakla örtüp içten içe günlerce sürecek olan yakma işlemine başlayan aileler, alevler arasında ekmek mücadelesini sürdürmektedirler. Yükselen yaz sıcağıyla ter döken işçiler, ocaklardan yayılan duman ve kömürün isi altında çalışarak ekmeklerini ateşin içinden çıkarmaktadırlar.
Üretim alanına yakın kurdukları çadırlarda yaşam mücadelesi veren aileler arasında tam bir görev paylaşımı hakimdir. Erkekler odun kesiminden taşınmasına, ocakların 24 saatlik duman nöbetine kadar işlerle ilgilenirken, kadınlar yaşam alanının düzenini sağlamaktadır. Toprak tandırlarında aileler için ekmek pişiren kadınlar, meşe odununun dumanıyla birleşen tandır ekmeği kokusunu tüm çevreye yaymaktadır, bu da ağır iş koşulları altındaki mütevazı yaşamın simgesi haline gelmektedir.
Hüseyin Vuran adlı bir işçi, Mart-Nisan aylarında kömür üretimine başladıklarını ve işin zorlukları hakkında şu açıklamada bulunmuştur: “Kesim yapıyoruz, kömür yapıyoruz. Sahadan kesiyoruz, ocağa çekiyoruz, topraklıyoruz. Sönünce çıkartıyoruz. Zorluğu çoktur. 15-16 senedir bu işi yapıyoruz. Meslek olmayınca mecburen bu işi yapıyoruz. Bazen kar bazen zarar oluyor. Kazancı belli olmuyor. Herkes ailesi çocuğuyla geliyor. Burada 8 aileyiz, hepimiz akrabayız. Tandırda da ekmeğimizi yapıyoruz.”
